Jólatréð

er ennþá á svölunum. Meira að segja ennþá í jólatrésfætinum. Þegar húsmóðirin smellti því út á svalir var brunagaddur og tréð fraus fast í fætinum. Nú er þýða. Það er alveg spurning hvort það verði af því að einhver komi trénu uppúr fætinum og útaf svölunum áður en frystir aftur. Skilst reyndar að hreinsunardeildin sé hætt að hirða trén. Það væri þá ekki í fyrsta skiptið sem Verzlunarskólanemar sem stunda þann ósið að reykja undir austurvegg íþróttahússins fengju að njóta þess að hafa hjá sér jólatré framundir vor. Þau hafa kannski bara gaman að því, blessuð, reykjandi börnin.

Vinna, vinna, vinna

Húsmóðirin hefur ekki verið mikið í að sinna húsmóðurlegum skyldum undanfarið. Vinnan hefur átt hug hennar allan og nóg að gera á þeim vígstöðvum. Í gær var svo stigið stórt skref í rekstri heimilisins þegar úthýsing þrifa hófst. Gleðitilfinningin að koma heim í hreina íbúð í gær var ólýsanleg. Reyndar hafði drengurinn eitt umkvörtunarefni. Honum fannst gólfið ekki glansa nóg - það gerir það nefnilega alltaf í bíómyndunum þegar búið er að þrífa. Þrátt fyrir útskýringar móðurinnar þá vildi hann samt að gólfin myndu glansa. Sjáum hvort hann sættir sig við gólfin þegar fram líða stundir. Húsmóðirn er hamingjusöm og stjörnulögfræðingurinn líka og það er fyrir mestu. Svo er bara vinna, vinna, vinna framundan og aldrei að vita nema börnin fái einhvertíma sérherbergi. Ætti að skila sér eftir alla þessa vinnu en enginn veit sína ævi fyrr en öll er...