Hljóp... og hljóp svo aftur

Húsmóðirin lét verða að því sem hún hafði undirbúið í allt sumar. Hljóp 10 km og komst í mark án teljandi vandræða. Þarf ekki einu sinni að skammast sín mikið fyrir tímann - hann var svipaður og við var búist. Flestum hefði sennilega fundist komð nóg af hlaupum eftir þetta en húsmóðirin varð að sinna skyldum sínum síðar um daginn og hlaupa Latabæjarmarþonið, ýmist með drenginn í eftirdragi eða á sprettinum á eftir honum. Reyndar hafði stjörnulögfræðingurinn ætlað að taka Latabæjarhlaupið að sér en eins og stjörnulögfræðinga er siður var hann kallaður út til að bjarga mannkyninu snemma að morgni og tók sú björgun allan daginn. Þeirri stuttu var því komið í fóstur hjá meðhlaupara húsmóðurinnar á meðan sprett var úr spori með Íþróttaálfinum. Hlaupin enduðu svo í kaffi hjá afa langa. Það var frekar þreytt, en ánægð, húsmóðir sem lagðist á koddann að kvöldi laugardags.