Lúmskt gaman í óveðri

Húsmóðirin verður að viðurkenna að hafa alltaf haft lúmskt gaman af óveðri. Það er einhver stemming fólgin í því að æða út í vitlaust veður til að binda niður garðhúsgögn og setja sandpoka í kringum aspir sem eiga á hættu að rifna upp. Þannig fannst húsmóðurinni lúmskt gaman af því þegar brothljóð hvað við í miðri ræðu forstjóra í hádeginu og í ljós kom að gervihnattadiskur hafði fokið af þaki bogahússins og hafnað á glerskýli yfir innganginum. Mildi að enginn skyldi slasast og að bíll aðalbílstjórans skyldi sleppa en ákveðið fútt samt að sjá björgunarsveitina koma að tína saman glerbrot og fjarlægja diskinn.
Óveður er svona aðstæður þar sem maður þarf að redda sér og það fílar húsmóðirin. Til dæmis gleymir hún seint fúttinu í því að skipta um dekk á jeppa í leiðindaveðri uppi á miðri heiði á Vestfjörðum með tjakkgarm sem dugði engan veginn undir bílinn á ósléttum veginum. Þá unnu húsmóðirin og pabbi hennar vel saman við að raða grjóti undir bílinn svo að hægt væri að skipta um dekk á meðan prímadonnurnar, ghurkan og móðir henanr, hírðust inni í bíl. Sigurgleðin þegar varadekkið var komið undir og hægt að keyra áfram var ólýsanleg. Það eru nefnilega oft erfiðustu aðstæðurnar sem leiða af sér mestu gleðina.
Þannig eru einmitt óveður.